Pagbabalik-tanaw

Ilang araw na lang babalik na ko sa Pinas. Sa totoo lang ayaw ko pa. O baka ayaw ko na. Di ko na rin alam.

July 8, 2016, 2:20 am

iisqtxpf


Sinulat ko ito ilang araw siguro bago ako umalis ng Qatar para bumalik na ng Pilipinas. Paulit-ulit kong binabalikan ito sa drafts ko. At sa tuwing babasahin ko ito ay napapaisip ako, masaya nga ba talaga akong bumalik ako dito? Isa o dalawang linggo bago ako bumalik ng Pilipinas ay inengganyo ako ni Mommy na doon na lang mag-aral. Sabi ko nga sa kanya na parang imposible naman iyon. Pero sabi niya pwede naman daw. Magagawan naman daw ng paraan. Sa totoo lang, gusto ko. Gustong-gusto ko. Pero natatakot ako. Ewan ko ba, parang hindi pa ako handang makilasalamuha sa iba’t-ibang lahi at tumira sa ibang bansa na higit na iba sa kinalakihan ko. At ang nasa isip ko kasi noon ay hindi ko kayang iwanan ang lola ko pati na ang mga kaibigan ko. Naisip ko rin agad kung saan ako magtatrabaho pagkatapos ko mag-aral ng kolehiyo kung sakaling doon na ako titira. Kailan man ay hindi ko pinangarap na magtrabaho sa ibang bansa. Noon palang ay buo na ang plano kong dito lang ako sa Pilipinas magtatrabaho. At kung papalarin ay sana sa isa sa mga pinakamalalaking istasyon ng telebisyon sa Pilipinas. Akala ko tama na ang desisyon ko.

Ngunit ngayon ay tila ba may pag-aalinlangan ako. Binalikan ko na naman muli ang draft kong ito. At muli, naramdam ko na naman iyon. Ang kaunting pagsisisi. Ang matinding kagustuhan na makasama si Mommy, si Dad at ang baby sister kong si Sophia. Sa isang buwan kasi na nandun ako sa Qatar kasama sila, nakaramdam ako ng tunay na kasiyahan. Iyon bang ramdam mo talaga sa puso mo na magaan ito, na walang pabugso-pabugsong kalungkutan. Noon kasing bata ako ay pangarap kong maranasan ang magkaron ng isang nuclear family. At sa unang pagkakaton ay doon ko naramdaman iyon. Napakasarap pala sa pakiramdam. Ang sarap sa pakiramdam na kahit gigising kang walang dadatnan na mga mga magulang sapagka’t nasa trabaho sila ay mayron kang inaabangan sa hapon—ang kanilang pag-uwi. Gayunpaman, masaya pa rin ako dahil si Sophia ang sumasalubong sakin tuwing umaga. Pagka-kita niya pa lang sakin ay tuwang-tuwa na siya at agad na gagapang papunta sakin. Makikipaglaro lang ako sa kapatid ko hanggang sa magtanghali at dumating si Mommy. Mas nauuna si Mommy umuwi kaysa dad kaya naman madalas ay sa may mini playground sa likod ng living room muna kami nina Mommy at Sophia habang naghihintay sa kanya.

img_6309           img_6147

Nakaka-aliw nga sa tuwing dadating na siya ay tuwang-tuwa si Sophia, at agad na mangungulit naman si Dad kay Mommy. Masarap sa puso makita silang nagkukulitan at naghaharutan na para bang mga teenager. Kitang-kita ko na tunay silang masaya. Kita ko na mahal na mahal talaga nila ang isa’t isa.

Sa gabi naman—ito ang isa sa mga pinakanamimiss ko—sabay-sabay kaming kakain ng dinner nina Mommy at Dad. Salitan sa pagluluto silang dalawa at parehong masarap ang mga niluluto nila. At kapag matutulog na ay maggu-goodnight na ako kina Mommy at Dad na mayroon pang yakap mula sa kanila. Mapayapa ang tulog ko doon. Wala akong pino-problema o inaalalang kalungkutan. Punong-puno ng kasiyahan ang puso ko. Sa tuwing biyernes naman at sabado ay ang tinatawag nilang “family day”. Parehong day-off iyon nina Mommy at Dad. Paminsan-minsan ay naggu-grocery kami sa Carrefour, pero madalas ay nasa bahay lang kami. Sa hapon ay MTV ang nasa TV. May kanya-kanya kaming ginagawa; ako ay nagla-laptop lang, si Dad ay nanonood ng football, si Mommy ay pinapakain na si Sophia. Simple lang. Pero at peace ang pakiramdam ko. Ang saya ng ganoong buhay. Sa buhong buhay ko, sa isang buwan na namalagi ako doon, ay unang beses naramdaman ang pagiging totoong masaya. Palatawa kasi ako. Masiyahin. Pero sa loob ko, hindi buo ang kasiyahan ko. Doon ko lang naramdaman.

O baka naman ngayon lang itong kalungkutan na nararamdam ko ngayon. Apat na araw kasi kaming walang pasok at mag-isa lang ako dito sa dorm. Baka nababagot lang ako dahil wala akong makausap. Ginusto ko naman ang mapag-isa. Ngunit minsan ay hindi ko maiwasan ang maghanap ng kasama o kaya’y makakausap. Lilipas din ito. Sana nga.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s